Deze zomer verkenden we Albanië. We keerden terug met een hoofd vol fijne herinneringen en beleefden onderweg heel wat sportieve avonturen. We leerden dat tieners zich overal aan kunnen ergeren, maar het liefst van al aan wat hun broers of zussen doen of zeggen. Niet dat we dat nog niet wisten, maar soit.

Let op: Voor deze reis zijn een basisconditie en een flexibele mindset vereist. Zorg ook dat minstens een deel van je reisgezelschap goed is in navigeren, ook als de navigatie-apps het laten afweten en vraag je op voorhand af of je bestand bent tegen verrassingen.

Niet helemaal op je gemak als je in een auto moet op een plek waar de straten niet tiptop zijn? Maak je geen illusies: Gij zult stressen, en 1000 rampscenario’s voor je geestesoog zien passeren. Ook als je jezelf voorgenomen had om dit deze keer niet te doen:)

De trektocht

De kroost is ondertussen meer dan mans genoeg voor meerdaagse trektochten. En zo geschiedde. We vlogen vanuit Parijs (luchthaven Beauvais) naar Tirana en deden het de eerste week zonder huurauto.

De eerste stop was in een onooglijk dorpje in de buurt van het Skadarmeer. We verkenden eerder al de andere kant van dit meer in Montenegro. Het was wat gesukkel om vanuit de luchthaven met een toeristenbusje in Sködher te raken. Ook een taxi vinden om resterende 10 kilometer naar het logement te overbruggen vergde wat geduld. Afin, we raakten ter plekke en liepen recht in de armen van een ongelooflijk lieve gastvrouw die weinig Engels sprak, maar wiens hartenklop we meteen voelden.

We gingen er de eerste dag te voet op uit, verbaasden ons over de enorme hoeveelheden zwerfvuil (van schoenen van Primark tot zetels en lege blikjes) en zagen her en der koeien, geiten en schapen en herders passeren. Dit alles onder een loden hitte. Ik deed zelf een poging tot looptraining, maar hield het na anderhalve kilometer voor bekeken wegens te warm.

Grote broer had wel trainingen af te werken en bleek ook op vlak van bestand zijn tegen de hitte straffer dan zijn moeder. Hij liep de 10 kilometer naar Skhodër. Manlief dacht voor de rest van de troep een taxi te hebben gefixt, die werd geannuleerd waardoor we ook te voet moesten. We huurden uiteindelijk fietsen via Joy, fietsten naar het nabijgelegen Shirokë en gebruikten ons gele stalen rosjes meteen ook om de volgende dag naar het busje richting startpunt van onze trektocht te fietsen. Dit alles voor 5 euro per fiets.

We laveerden ’s morgens vroeg door het vrij drukke ochtendverkeer van boerenhol naar Skhöder. Ik kuste mijn polletjes vanwege mijn 5 sportieve en onvervaard fietsende kinders en voelde de zon opkomen boven de stad en in mijn hart.

De rit naar het startpunt in Teth van de trektocht verliep vlot. Grote broer werd misselijk en moest voorin naast chauffeur, maar dat was het dan ook.

Op weg dan maar, voor 4 dagen wandelen. Ik had op aanraden van manlief en de kroost wandelstokken aangeschaft. De weg naar de 1e slaapplek was meteen een tocht in bijsturen en meedeinen. Mijn kinders zijn atleten, alle vijf. Ik hou mezelf voor dat ik over een basisconditie beschik. Maar soit, het ging bij mij minder vlot dan bij de rest. Vooral bergop. En het was alleen, maar bergop.

Na wat vijven en zessen kwamen we overeen dat iedereen zijn eigen tempo moest respecteren en dat we op kruispunten zouden wachten op elkaar. Ik zag allerlei scenario’s voor me van verdwenen kinders en nachten alleen in het donker, maar trachtte te herkalibreren en schoonheid en begrip te zien en te voelen.

De smaak van water

Water smaakte nog nooit zo lekker. We hadden een Lifestraw filterfles bij en maakten daar dankbaar gebruik van. De bagage was verdeeld over 2 trekrugzakken en 3 daypacks. De overige bagage mochten we in het eerste huisje stockeren.

Voor manlief en de grote broer hadden we op de luchthaven een internationale sim-kaart en een hoop data gekocht voor de navigatie onderweg. Dat navigeren, waar ik me wijselijk niet mee moeide, vergde wel wat omdenken. Veel wegen waren onbekend, af en toe liet er een stuk weg uit op een privéterrein dat niet toegankelijk was.

We redden het elke dag opnieuw voor het donker en verbaasden ons over wat we onderweg tegenkwamen. Weinig mensen, heel veel mooie uitzichten en her der verspreide eenzame boerderijen en honden, heel veel honden.

Ik verbaasde me over het uithoudingsvermogen en de souplesse van manlief en de kinders en verwarmde me aan de aanmoedigingen van kleine zus en het kleinste sprotje en aan de mopjes van de rest van de troep. Nooit zoveel liefde gesmaakt als in de voor mij achtergelaten energybar op een grote steen midden op een pad in het midden van niets.

Slapen deden we in guesthouses langs de route, die we ruim op voorhand hadden vastgelegd. We verbleven in Northern Peaks, Guesthouse Prebabaj en Lule Bore Stuk voor stuk fijne plekken die met wagen amper te bereiken zijn. Prebabaj vonden we uiteindelijk met de hulp van een buurman die zag dat we aan het sukkelen waren en die de laatste kilometer naar het logement – net voor de duisternis inviel – met ons meestapte. Prebababaj is blijkbaar gewoon een familienaam waardoor Google Maps zijn vlaggetje op een ander huis zette waarvan de bewoner ons niet begreep en daardoor niet kon verder helpen.

Lule Bore sprong er voor mij het meeste uit. We verbleven er op een boerderij waar 7 kinderen zijn grootgebracht en waar tijdens de dagen dat wij er verbleven heel wat familie ‘aanspoelde’ omdat de jongste dochter op trouwen stond. Fijn om dat van dichtbij te kunnen meebeleven.

Na de bergen gingen we we de ferry over het Komanmeer om daarna verder te gaan naar Berat, Permet en tenslotte naar het zuiden, naar zee. Dit keer met een huurauto. Hier ging het langs guesthouse Ramaj, guesthouse Chri Chri en Guesthouse Diarla’s Home. Stuk voor stuk fijne plekken waar je je meteen thuis voelt. Een tip hier: Ben je in de buurt van Permet, dan moet je gewoon langs Chri Chri, deze plek is af op alle mogelijke manieren.

We genoten met volle teugen van onze Albaniëreis. De trektocht was de max. Ook al was ik daar onderweg niet altijd van overtuigd. Albanië is mooi en uitnodigend, de bewoners zijn vriendelijk en zien reizigers graag komen. Op vlak van natuurbeheer doet het vele zwerfvuil wel pijn aan je hart en aan je ogen.

Ik leerde manlief, de kinders en mezelf weer een beetje beter kennen. Dankzij de wifi konden we de hoogtepunten van de atletiekfeesten van deze zomer, Eyof in Skopje en de start van European Athletics U20 in Tampere meepikken.

Merci Albanië, merci grote broer, grote zus, kleine broer, kleine zus en het kleinste sprotje.