18 zomers geleden beleefde ik mijn eerste zomer als mama. Onervaren, maar vol vertrouwen. Mijn kind was een kind waarop ik had gewacht. Mijn leven als moeder was een avontuur dat ik onverschrokken tegemoet ging. Ik zie mezelf nog zitten op mijn ligstoel op de koer – onze tuin was immers nog één grote woestenij – met een nummer van Weekend Knack in mijn handen en een slapend hummeltje op mijn borst. Ik las een artikel over de spreidstand die het moederschap teweeg bracht in het leven van menig jonge vrouw. Niet met mij, dacht ik. Ik weet hoe dat moet. Moederen.

Niets bleek tegelijkertijd meer en minder waar.

Na grote broer kwamen er op amper vijf jaar tijd nog vier kinderen bij. Lang verwachte en lang verhoopte kinderen. Ik keerde op professioneel vlak terug naar mijn 1e liefde, het onderwijs. Ik worstelde met de cadans van groeien als leerkracht en groeien als moeder en met alle rollen daar tussenin.

De kinderen boetseerden hun eigen leven bijeen uit de klei die manlief en ik hen aanreikten. De nachten werden rustiger. De dagen lijken met de jaren sneller te gaan.

Er is niet altijd tijd genoeg om rustig te ademen, de boel schoon te houden, de uitputting voor te zijn, te leven met de realiteit dat niemand onsterfelijk is.

Van zodra we uit de baby’s waren hervonden manlief en ik de gratie van jaarlijks voor 2 weken op reis te gaan met de kroost. Zon, water en de gelegenheid om te lopen en te zwemmen. Zie daar, onze ingrediënten voor een onvergetelijke zomerreis.

(copyright foto 10 en 11: Coen Schilderman)

De tijd dat we peuters op onze schouders moesten zetten, lijkt ondertussen een mensenleven geleden.

De zomer van 2026 was onze 18e met grote broer. We trokken naar Italië met een 1e stop in Rieti voor het EK atletiek U18 waar onze oudste een mooie 5e plaats haalde op de 3.000 meter en trokken daarna verder naar Bucine (Toscane) en Groscavallo (Turijn).

Meer dan ooit besef ik het dat niet om de bestemming gaat, maar om de reis.

De essentie van wat telt in het leven ligt bij de mensen die meereizen en meeleven, bij de momenten waarop de tienermeiden vergeten om te kibbelen, bij de echte ontmoetingen onderweg, bij het wandelen en fietsen en bij het samen de lange autorit doorstaan.

Bij de strapatsen van Ollie (de hond), bij de ijsjes en de versierde keien, bij de bulletjournals en bij daarna samen thuiskomen.

Moederen betekent ook dat je weet dat dit niet voor eeuwig duurt.

Dat las ik er niet bij, toen in dat tijdschrift over de eeuwige spreidstand van het moederschap.