Vandaag hebben mijn ouders een dierbare familievriend begraven. Een man die hield van mooi geformuleerde zinnen, van mensen helpen en in de luwte en dicht bij huis leven en laten leven. En een schouder of een moment van zijn tijd aan te bieden als steun waar en wanneer dat nodig was.

Een man die mijn jeugd schraagde en met wie ik een diepe interesse in boeken deelde. Een man die ik uit het oog verloor. Een man van wie ik dacht dat hij voor eeuwig zou blijven leven. In het dorp van je jeugd bestaat dat toch nog, eeuwigheid.

Vandaag zat ik in de kerk van mijn geboortedorp. Ik keek omhoog naar het balkon waarop ik als kind, tiener en als volwassen vrouw altijd de organist heb weten zitten en zingen en spelen.

De organist was er niet. Er stond een box. Er klonk muziek uit. Die verre van perfect was, maar mooi en echt klonk.

De organist komt niet meer terug. Hij is jaren geleden gestorven. Ik mis hem soms zonder dat ik ooit zijn diepe zielenroerselen kende. Hij was een bankdirecteur, hij verfde de paaltjes rond zijn tuin in het wit tijdens zijn vakantiedagen. Hij zong, soms een beetje schor, soms een beetje vals, maar altijd met overtuiging. Hij kwam van het balkon naar beneden om een hostie te halen tijdens de zondagsmis en gebruikte daarbij steevast maar één van zijn handen. Ik weet niet meer wat hij met zijn andere hand deed, maar er was altijd maar één hand over voor die hostie.

De mensen rond mij op de kerkstoelen waren voor mij geen vreemden. Het waren bekenden van toen. Toen ik elke zondag op zo’n kerkstoel zat. Ze hadden grijs haar en hoorappaten gekregen en sommigen ook een wandelstok, maar zagen er allemaal even dapper uit als toen. Alleen een beetje ouder en een beetje verweerder.

Ik verliet het dorp van mijn jeugd meer dan 20 jaar geleden om een dorp verder wortel te schieten. Ik ben de volwassen vrouw geworden waar ik als kind naartoe onderweg was. Ik ben een beetje ouder, een beetje grijzer en een beetje verweerder. Ik zocht en vond mijn plek in het leven.

In dat dorp verder leef ik mijn leven. Dat leven zit vol. Vol met schoonheid en avontuur.

Maar god, wat mis ik (de) tijd. Om te zijn en te zien.